Wat is bewustzijn?

                                   Wat is slaap?

                                                         Wat is dood?

Drie vragen die al eeuwenlang gesteld worden en waarover vele filosofen hun hoofd hebben gebroken.

En niet alleen filosofen; ook neurologen, psychiaters, schrijvers, hersenchirurgen, slaapspecialisten, dromenvangers, goeroes, priesters enz. enz.

En leken natuurlijk. Leken zoals ik!

Zou ik dan nog iets zinnigs te vertellen hebben bij al dit geweld?

Dat mag aan het eind van mijn geschrift beoordeeld worden!

Joost Gielen

Dit boek gaat over een zoektocht naar wat bewustzijn is.
Naar waarom we, als we slapen, er “niet zijn”.
Naar de duizelingwekkende samenstelling van een cel, die de sleutel tot ons bewustzijn kan zijn.
Met wel 40 bladzijden in kleur.
EEN (R)EVOLUTIONAIR IDEE!

JE LEEFT OMDAT JE BLOED STROOMT,

NIET OMDAT JE HART KLOPT

Wat is bewustzijn?  Wat is slaap? Wat is dood? Drie vragen die al eeuwenlang gesteld worden en waarover vele filosofen hun hoofd hebben gebroken. En niet alleen filosofen; ook neurologen, psychiaters, schrij-vers, hersenchirurgen, slaapspecialisten, dromenvangers, goeroes, priesters enz. enz. En leken natuurlijk. Leken zoals ik! Zou ik dan nog iets zinnigs te vertellen hebben bij al dit ge-weld? Dat mag aan het eind van mijn geschrift beoordeeld worden!  Joost Gielen BEWUSTZIJN Ik kan natuurlijk aankomen met de meest ingewikkelde en filosofische teksten, die te vinden zijn op internet.  Maar als leek is het misschien het beste om eerst gewoon Wikipedia te raadplegen. Laten we het simpel houden, zou je zeggen! Maar ook daar blijkt dat mensen hun best doen, er een sa-menhangend en te begrijpen geheel van te maken: Bewustzijn is het geestesvermogen dat het individu in staat stelt de buitenwereld waar te nemen en te verwerken, oftewel een beleving of besef te hebben van het eigen ik, ingebed in zijn omgeving. Het individuele bewustzijn verwerkt opgedane zintuiglijke in-drukken van de natuurlijke omgeving, van mensen, van voorwerpen, en reflecteert op de emoties, gedachten of be-hoeften die bij het individu door deze indrukken worden opge-roepen. Het bewustzijn is het weten of ervaren van wat er zintuiglijk en cognitief in het eigen ik omgaat, met eventueel het vermogen om daarover te communiceren. Andere be-grippen die met het begrip ‘bewustzijn’ worden geassocieerd, zijn: waakzaamheid, geestesgesteldheid, arousal, gevoel, intentionaliteit, geheugen, geweten en begrijpen. De filosofie van de geest poogt het concept ‘bewustzijn’ na-der te definiëren. Dit filosofische vakgebied onderzoekt het lichaam-geestprobleem, dat wil zeggen de nog niet opgehel-derde wisselwerking tussen hersenactiviteit en bewustzijns-ervaring. Ook een vraag als of, en in hoeverre, er sprake is van bewustzijn bij dieren en bij kunstmatige intelligentie, houdt de filosofie, biologie en psychologie bezig. Er bestaan daarnaast verschillende metafysische standpun-ten met betrekking tot het bewustzijn, met name het dualisme en het monisme. Het monisme is sinds de eerste helft van de 20e eeuw sterk in opkomst. Ook zijn er oosterse stromingen die het bewustzijn proberen te verklaren. Mede dankzij technologische ontwikkelingen is er vanaf 1980 sprake van sterk toegenomen wetenschappelijk onderzoek naar het bewustzijn binnen vooral de psychologie en de ge-neeskunde. De term ‘bewustzijn’ vervangt in de wetenschap en de filosofie de wetenschappelijk verouderde termen ‘ziel’, ‘geest’ en ‘psyche’. En daar begint al het wringen. Als ik slaap, ben ik me niet bewust van mijn omgeving! En als ik dood ben al helemaal niet meer. Ook van Wikipedia:  Slaap is de periode van inactiviteit en afwezigheid van wa-kend bewustzijn,…… Uit de theosofie:  De slaap is grotendeels een automatische werking van het menselijk bewustzijn;…… en: De nacht betekent misschien vaak een complete verduiste-ring van het hele bewustzijn…… Van de hersenstichting: Zelfs het bewustzijn blijft ‘ingeschakeld’. Van slaapinfo: Het bewustzijn is verminderd maar niet helemaal verdwe-nen,….. Van nieuwetijdskind: Hypnagogie: Deze staat van bewustzijn tussen slapen en wakker worden kan je creatieve potentieel openen…. Van Psychologie voor dummies: Jezelf van je eigen bewustzijn bewust zijn betekent beseffen dat je slaapt of waakt. Van Gedragsbiologie: Verruiming van het bewustzijn testen door het prikkelen van het mesencephale deel van de FR (formatio reticularis) van een slapend dier (zeer laag bewustzijn)….. Van Nature Reviews (2008): Bij mensen die slaapwandelen zijn de hersendelen die zorgen voor evenwicht bijvoorbeeld wakker, terwijl andere delen, zoals de gebieden die zorgen voor bewustzijn, al slapen. De nieuwe theorie verklaart ook hoe het komt dat mensen bij het ontwaken meestal niet meteen helemaal wakker zijn. Goeievraag: Knock-out: je hoofd draait te snel voor je bewustzijn en dan schakelt bewustzijn zichzelf uit. Dan ben je de oriëntatie en dus je bewustzijn kwijt. Elke nacht verlies je je bewustzijn, dus dat is niets vreemds. Je hoofd kan heel goed zonder be-wustzijn opereren, bewustzijn is niet nodig om te leven. Er zijn mensen die 20 jaar zonder bewustzijn doorleven. Dus bewustzijn is geen voorwaarde voor leven… Er is geen zelfbesef, meer niet, maar dat is er ook niet in slaap, diepe slaap… Van helderdromen.nl Bewustzijn is een reactie op impressies vanuit de buitenwe-reld, zoals bijvoorbeeld van andere personen, voorwerpen, geluid, licht, aanraking of andere prikkels. Of vanuit de bin-nenwereld, zoals gevoelens, emoties, gedachten, verlangens of behoeften. Bewustzijn ontwikkelen is weten wat er zowel zintuiglijk als denkend, voelend in je omgaat. Met een sterk ontwikkeld bewustzijn weet je op de juiste manier te reageren op en te communiceren over wat er plaatsvindt. Belangrijkste eigenschappen bewustzijn Waarneming Focus Begrijpen Waakzaamheid Ervaring Zeker weten Geestesgesteldheid Ervaren Subject zijn Alert zijn Doelgericht zijn Besef hebben Geheugen Geweten Wat is bewustzijn als onderwerp in de filosofie wordt meestal de filosofie van de geest genoemd. Waarin het voor-al gaat om de beschrijvende werking van het bewustzijn, om zodoende de belangrijke kenmerken van bewustzijn te defini-eren. Het gaat daarbij voornamelijk over de interactie tussen lichaam en geest of  tussen “wat is hersenactiviteit? ” en “wat is een bewustzijnservaring?”. Mede dankzij de huidige ontwikkelingen in de technologie is het bewustzijn de laatste 50 jaar uitgegroeid tot een belang-rijk item in de research binnen de psychologie, de genees-kunde en de wetenschap. Vanuit deze takken wordt het be-wustzijn als term veelal gebruikt als stand in van begrippen als ziel of geest. In psychologische zin wordt het bewustzijn in tweeën ge-deeld. In een extern leven, zoals gedrag in relatie tot andere mensen en je omgeving, en het interne leven, zoals de per-soonlijke beleving van gedachten, emoties of gevoelens. In de geneeskunde wordt bewustzijn vooral gezien als een staat van wel of niet genezen zijn.  Het draait hierbij meestal om de hoeveelheid bewustzijn van iemand. Bijvoorbeeld bij bewustzijnsstoornissen zoals een coma, bij ziektes zoals dementie of bewustzijn niveaus zoals verward zijn. In de wetenschap zijn het vooral de neurowetenschappen die ervoor gezorgd hebben dat er voor de relatie tussen je brein en bewustzijn toetsbare verklaringsmodellen zijn opgesteld. Daarnaast zijn er diverse verklaringen over de evolutionaire ontwikkeling en oorsprong van het bewustzijn. Puzzelwoordenboek: Bewustzijn: 1) Benul 2) Besef 3) Besef hebbend 4) Bezinning 5) Brein 6) Consciëntie 7) Gevoel 8) Gewaarwording 9) Helder en duidelijk besef 10) Het beseffen en kennen van het bestaan van iets 11) Het bij kennis zijn 12) Het weten wie of wat 13) Innerlijke ervaring van goed en kwaad 14) Inzicht 15) Kennis 16) Notie Rembrandt van Rijn – bijbrengen onbewuste patiënt (Allegorie van de Geur) BEWUSTZIJNSVERLIES van hartwijzer.nl Verlies van bewustzijn  Bijna iedereen heeft wel eens van het ene moment op het andere een licht gevoel in het hoofd, bijvoorbeeld als je te snel overeind komt uit een lage stoel. Het bloed stroomt uit je hoofd weg [1], je dreigt je evenwicht te verliezen en je moet je ergens aan vastgrijpen. Soms zak je ook daadwerkelijk in elkaar en hoor je later van iemand dat je even hele-maal weg was. Dit verlies van bewustzijn treedt plotseling op en duurt kort, hooguit een paar minuten. Nadat je bent bijgekomen, herstel je snel en kun je de draad weer oppakken. Verlies van bewustzijn is vaak onschuldig, maar een dokter zal er toch van alles over willen weten, want het kan een symptoom zijn van een hartziekte. Het Nederlands heeft voor verlies aan bewustzijn een handjevol alledaagse synoniemen. Tieners tijdens een popconcert vallen in katzwijm, een frêle dame krijgt een flauwte, een hartpatiënt heeft een syncope. De oorzaak van deze vormen van bewustzijnsverlies is anders, maar in het lichaam gebeurt hetzelfde. Een scala aan oorzaken De directe oorzaak van bewustzijnsverlies is een verminderde toevoer van zuurstofrijk bloed naar de hersenen. Het licht gaat even uit om-dat als het ware de aanvoer van elektriciteit even hapert.[2] Maar dit is niet meer dan het begin van een verklaring. De vraag moet zijn: wat is de oorzaak van de verminderde bloedtoevoer naar de hersenen? VETGEDRUKT EN VERGROOT (door mij, de schrijver). [1] dit bevestigt mijn idee dat in de rest van het boekje besproken gaat        worden. [2] volgens mijn idee zal dit niet de oorzaak zijn van het bewustzijnsver-      lies! Verlies van bewustzijn gebeurd ook door een knock-out: Bij een knock-out (volgens de huidige inzichten) klappen de hersenen hard tegen de schedel en verliest de persoon zijn bewustzijn. Waaróm die klap het bewustzijn uitschakelt is niet duidelijk. WAKEN , SLAPEN, EN DOOD EN (eventueel) ALLES WAT ER TUSSEN LIGT ! Heraclitus ca. 540 v.Chr.-480 v.Chr.) was een presocratische filosoof uit Efeze, Ionië. Heraclitus over de natuur De wisseling in de kosmische staatsorde kan omschreven worden in termen van leven en dood, en waken en slapen. Deze tegengestelden die elkaar afwisselen maken de levensloop uit. Deze vormen echter een eenheid en maken deel uit van een en dezelfde zaak WAKKER / WAKEN: We zijn wakker en zijn dus bij bewustzijn. De definitie die meestal wordt gegeven is: niet slapend. Het puzzelwoordenboek geeft het volgende: 1) Adret 2) Alert 3) Attent 4) Bijdehand 5) Dapper 6) Druk 7) Flink 8) Gezwind 9) Helder 10) IJverig 11) Kien 12) Kloek 13) Kloek en flink 14) Kordaat 15) Kras 16) Kwiek 17) Levendig 18) Monter 19) Niet aan het slapen 20) Niet ingeslapen 21) Niet slapend 22) Niet slaperig 23) Opgewekt 24) Oplettend Dat ziet er in ieder geval beter uit dan de slappe definitie  niet slapend. En als je bewusteloos bent dan? Of in coma? Dan ben je niet wakker, maar kun je dan zeggen “slapende”?  Of moet dat dan zijn “buiten bewustzijn”?  Wakend dan? 1) Alert 2) Hoede 3) Paraat 4) Toeziend 5) Voorzichtig 6) Waaks 7) Waakzaam 8) Wakker En zo wordt de verwarring groter. Maar goed, laten we het houden bij: Wakker zijn betekent wakende en/of bij bewustzijn SLAPEN: Nog steeds is er geen overeenstemming in de wetenschap wat de functie van slapen is. Het chemisch en biologisch verklaren van de slaap is ook nog niet volledig ontrafeld.  Ik heb een schema kunnen vinden, met op elkaar inwerkende stoffen van Saper et al., en dat heeft mij een startpunt gege-ven om een mechanisme te zoeken over hoe waken, slapen en dood zijn zouden kunnen werken. Het schema van Saper et al. hiernaast geeft aan hoe ver-schillende stoffen en cellen of kernen elkaar blokkeren of sti-muleren. In het kort:  histamine, geproduceerd door tuberomammillary nucleus (TMN), orexin, geproduceerd door andere cellen die orexine-neuronen worden genoemd en die zich in de laterale hypo-thalamus bevinden.  Locus Caeruleus (LC)(of blauwe kern) is een groep neurale cellen die noradrenaline (een neurotransmitter) produceren, die op dezelfde manier werkt als adrenaline, dus een rol bij het wakker houden van het lichaam. Ten slotte is een groep cellen genaamd Nuclei Raphes (NR) de belangrijkste produ-cent van serotonine. Al deze neurotransmitters zijn verant-woordelijk voor de staat van wakker zijn. Een andere kern in de hypothalamus remt de activiteit van deze zenuwpopulaties, het bevorderen van de slaap – deze kern wordt de Ventro Laterale Pre Optische kern (VLPO) ge-noemd. VLPO is verbonden met de rest van de kernen en beïnvloedt ze door GABA, de slaapinducerende neurotrans-mitter van VLPO. VLPO kan echter niet alleen TMN, LC, RN en anderen rem-men, maar ze kunnen ook ORX remmen – en samen vormen ze de twee polen van onze flip-flop-schakelaar. Deze polen communiceren via neurotransmitters, wat betekent dat ze allemaal receptoren hebben voor elkaars berichten. Dankzij deze ‘wederzijdse remming’ en een goede balans van syste-men, slagen we erin om wakker of in slaap te blijven, afhan-kelijk van welk systeem momenteel actief is.  De lijnen met een T-uiteinde staan voor neuronverbindingen die het aangestuurde neuron, aan de T-kant, blokkeren. De twee kernen blokkeren dus elkaar. Maar als de rechter de linker wil blokkeren, wordt dat tegen-gehouden door de linker die de rechter blokkeert. Kortom: dit is een instabiele toestand die op zichzelf heen-en-weer zou gaan staan flipperen. In de elektronica heet dat een flip-flop. Het is een schakelaar die aan en uit staat te flikkeren – ééntje precies in de middenstand. Maar als je één van de twee kan-ten een beetje voordeel geeft, dan slaat hij onmiddellijk de ander dicht. En zichzelf meteen volledig aan. Een flip. En verplaats je dat beetje voordeel naar de andere kant, flopt de toestand de andere kant op. Vaak wordt dit mechanisme ook voorgesteld als een wip. Voor mij was het een mooi uitgangspunt: een soortement van schakelaar die je van de ene op het andere moment in slaap laat vallen. Maar……wat is dan het verschil met dood zijn? Ik kon het niet nalaten om de volgende tekening te maken. Alle processen vallen uit door zuurstofgebrek door het stop-pen van het hart zegt men. Om niet helemaal ondergedompeld te raken in allerlei inge-wikkelde systemen en werkingen van chemische stoffen, bio-logische processen en talloze hersengebieden met hun func-ties, heb ik geprobeerd om zelf een mechanisme te beden-ken, een metaforisch geheel, over hoe één en ander zou kunnen werken. Dat dan later vertaald zou kunnen worden naar werkelijke processen (door deskundigen! niet ik). Toen de celbiologie er door mij bijgehaald werd, ben ik een wonderwel idee tegen het lijf gelopen. Maar daarover later meer. Eerst even de volgende zaken bespreken, de eerste krabbels bekijken en de latere, duidelij-kere schema’s.  Daarna komt het! Slapen en bewusteloos zijn: wat is het verschil? Zelfs wetenschappers zijn er nog niet over uit. door REDACTIE QUEST Wat het verschil is in het brein, is veel lastiger te zeggen. Vraagtekens voor de wetenschap Er zijn verschillende slaapfases met diverse soorten breinac-tiviteit. Er zijn bovendien meerdere redenen waarom iemand bewusteloos kan raken. Je kunt een klap op je hoofd hebben gekregen, onder narcose zijn, of misschien hebben je hersenen te weinig zuurstof gekregen. Feit is dat wetenschappers gewoon nog niet precies weten wat er in het brein gebeurt bij iemand die bewusteloos is. Wikiepedia: Bewusteloosheid is een toestand waarin men het bewustzijn over de omgeving verliest. In tegenstelling tot de natuurlijke slaap kan men daarbij niet door aanspreken, knijpen, of andere zintuiglijke prikkels worden gewekt. Algehele anesthesie is ook een vorm van bewusteloosheid. De oorzaken van bewusteloosheid staan bijna altijd in verband met me-chanisch geweld (klap op het hoofd, verkeersongeluk) of met metabole oorzaken, zoals het tekortschieten van de bloedvoorziening van de her-senen of van de inwerking van giftige stoffen daarop. DOOD: Voorafgaand aan het dood-zijn, hebben we sterven. Dus eerst even kijken wat de lichamelijk processen zijn die een rol spelen.  Wat er verder in het lichaam gebeurt Het traag rondgepompte bloed verliest het van de zwaartekracht en zakt naar de onderkant van het lichaam De vitale organen zoals hart en hersenen worden nog het langst voorzien van zoveel mogelijk (relatief) zuurstofrijk bloed. Andere or-ganen vallen al uit Als de stervende stopt met ademhalen, krijgt het hart geen zuurstof meer en stopt helemaal met pompen Sterven is in algemene zin een proces, dat aanduidt dat de levensfuncties van een levend wezen wegvallen tot het stadi-um van de dood is bereikt. Van Wikipedia: Klinisch dood: toestand waarbij de ‘ABC’-functies afwezig zijn: ademhaling, bewustzijn en circulatie (bloedsomloop). Door middel van reanimatie kan deze toestand soms nog ongedaan worden gemaakt. Als dit niet gebeurt, treedt na 4 tot 6 minuten de biologische dood in. Biologisch dood: toestand waarbij ademhaling, bewustzijn en circulatie afwezig zijn en ook niet meer op gang kunnen worden gebracht. Onder meer in de context van orgaandona-tie, als tegenhanger van hersendood, wordt dit ook wel hart-dood genoemd. Hersendood: toestand van de hersenen waarbij de vitale hersenfuncties zoals bewustzijn en het aansturen van de ademhaling door het ademhalingscentrum door beschadiging op cellulair niveau zijn uitgeschakeld. Het lichaam reageert op geen enkele pijnprikkel, de ogen reageren niet meer op licht en het EEG (elektro-encefalogram = registratie van de elektrische hersenactiviteit) vertoont geen activiteit. Herstel is niet mogelijk en zonder kunstmatige beademing/voeding en medicijnen zal de biologische dood snel intreden. Wel kan spontane activiteit van het hart aanwezig zijn (zie hartprikkel), waardoor de pompfunctie en daarmee de circulatie van het bloed blijven bestaan. Voornoemde toestand maakt de over-ledene geschikt als donor, aangezien de organen dankzij de bloedcirculatie intact blijven. Wat opvalt, is, dat de bloedstroom of circulatie vaak ter spra-ke komt! Doodsoorzaken: o.a. Hartstilstand: hart stopt om wat voor reden dan ook; geen bloedsstroom meer. Verstikking / verdrinking: je raakt bewusteloos (de hersenen krijgen zuurstoftekort), het hart stopt door zuurstofgebrek, bloedstroom stopt. Nek breken: het ruggenmerg wordt doorgesneden waardoor de informatie naar het hart wordt gestopt en dus stoppen de ademhaling en het hart ook (bloedstroom stopt). Gewond raken – doodbloeden: bloedverlies, hart stopt, bloedstroom stopt. Ouderdom: vitale onderdelen stoppen / hart stopt / hersenen gaan dood door zuurstofgebrek / etc. Gewelddadig: Keel doorsnijden: bloedstroom naar de hersenen stopt. Je bent dood maar het hart kan nog even doorgaan, lijkt mij. Pistool in de mond: het bewustzijn wordt weggeschoten. Etc.

EN NOU  IK BLOEDVATENSTELSEL Alle lichaamsdelen worden doorbloed d.m.v. slagaders, aders en haarvaten.  Deze lichaamsdelen zijn te vervangen of niet per se nodig als er alternatieven voor zijn ontwikkeld:  – nieren (nieuwe nier / nierdialyse) – longen (nieuwe long, op 1 long leven) – armen, benen, heupen, etc. (te vervangen door kunstlede- maten / niet nodig) – baarmoeder, eierstokken ( te verwijderen) – balzak, penis (te verwijderen) – ogen (verwijdering, oogprothese) #NAAM? – maag (te verkleinen, evt. te verwijderen) #NAAM? #NAAM? #NAAM? #NAAM? en tenslotte – het hart (kan vervangen worden door nieuw hart (delen),  steunhart, hart-long-machine) Bij mij rees de vraag of je hart wel de levensmotor is, de in-standhouder van het bewustzijn, of dat er mogelijk een ande-re verklaring is voor het bestaan van het bewustzijn. Waarom gaat elke nacht mijn licht uit? Mijn bewuste Zijn wordt uitgeschakeld, maar mijn lichaam (met daarin de werkende hersenen) gaat gewoon door.  Hoe kan het, dat als het hart stopt, men onmiddellijk dood is? Er schijnt nog ongeveer 5 minuten hersenactiviteit te zijn en men kan weer terug “uit de dood” gehaald worden door rea-nimatie. Hé, reanimatie, binnen 6 minuten, evt. met een Automatische Externe Defibrillator (AED)?  Maar………. dan houdt je dus iemand in leven door de BLOEDSTROOM op gang te houden!  Zou de bloedstroom….. Ons bloedvatenstelsel is niet te vervangen, het is ons “wor-telstelsel”! Ons levenssap, onze houder van het bewuste Zijn?? Enkele bloedvaten zullen verdwijnen bij amputatie of verwij-dering van een orgaan, en is, afhankelijk van het deel van het lichaam, niet levensbedreigend, We kunnen een deel missen. Maar vervangen is alleen mogelijk bij wat grotere slagaders of aders.  De haarvaten, zijn “onaantastbaar”, te delicaat en te klein.  Maar vanwege de uitwisseling van o.a. zuurstof en kooldioxi-de onmisbaar! Haarvaten zijn in de hersenen in zeer hoge dichtheid aanwe-zig. Bijna elke zenuwcel (net zoveel als de sterren in het Melkwegstelsel!) staat wel in verbinding met een haarvat. De hoge dichtheid van haarvaten zorgt ervoor dat de hersenen vanuit de bloedsomloop goed kunnen worden voorzien van de noodzakelijke voedingsstoffen. Een idee is langzaam geboren. EEN MECHANISME ZOEKEN De eerste krabbels! Bij het zoeken naar een manier waarop het bewustzijn “uitge-schakeld” wordt, als we gaan slapen, en de voorgaande overwegingen, herinnerde ik mij een beleving in mijn lichaam die ik regelmatig heb als ik net wakker wordt. Het voelt als een gonzend gebeuren in mijn keel en boven-kant borst. Het is niet mijn hartslag. Die hoor ik daar door-heen (in mijn oor). Het is moeilijk te omschrijven maar “gon-zen” komt toch het meest dichtbij, een warm, zacht gevoel dat gonst tot het langzaam uitdooft. Een aantal jaren geleden heb ik daar eens een onderzoekje op internet naar gedaan. Ik dacht dat het misschien iets te maken zou hebben met de slagaders in mijn hals, net onder het borstbeen. Daar, waar ze vertakken naar het lichaam (de aortaboog) en naar het hoofd. Zouden die, als je gaat slapen of wakker wordt, misschien “samenknijpen” en “ontspannen” en de bloedtoevoer regelen en zo de slaap oproepen? Tot mijn verbazing kwam ik een artikel tegen na lang zoeken, over een onderzoek bij eekhoorns waar dit principe beschre-ven werd. Het had te maken met de winterslaap van deze eekhoorns en de contracties van hun aortas.  https://www.academia.edu/429095/Normalization_of_Aortic_Function_During_ Arousal_Episodes_In_the_Hibernating_Ground_Squirrel In ieder geval heeft dit mij gebracht tot het bedenken van een mechanisme, waarbij de BLOEDSTROOM het allerbepalend-ste is bij waken, slapen en dood gaan. In combinatie met de flip-flop gedachte, heb ik de volgende schemaatjes gekrabbeld.  Het principe gaat dus om het bestaan van een bloedstroom, een “muntstuk” of plaatje dat een draaipunt heeft uit het mid-den (dus met een korte, minder zware kant en een lange, zwaardere kant), en een in gang zettend mechanisme (hier voorgesteld door valgewichten en kraantjes). Een hartslagopvangbekken heb ik erbij bedacht om aan te geven dat er dan wel een constante bloedstroom moet zijn. De rode puntjes staan voor het contact dat het muntstuk maakt met het lichaam. De mechanismen die het muntstuk laten bewegen worden aangegeven door valgewichten en kraantjes. Deze staan voor bv de bij het slaap/waak-proces betrokken neurotransmitters en nucleï (Orexine en GABA, TMN enz.). Die worden dan weer geleverd door de kraantjes.  (ik had ze kraantje pappie en kraantje mammie kunnen noe-men, maar……afijn) Bijzondere aandacht vraagt natuurlijk de wil: wat gebeurd er nu eigenlijk als iemand zijn slaap tegen wil houden? Het geheel overziend, kwam ik tot de conclusie dat zo’n me-chanisme aardig weergeeft wat er gebeurt met waken, slapen en dood gaan. Vandaar dat ik alles maar eens netjes ben gaan uitwerken. (en weer tot andere aannames en ideeën kom naarmate de tekeningen vorderen).  Het muntstuk, dat in eerste instantie gegeven is, zou dan ons bewustzijn moeten zijn. Hoe dat dan er werkelijk uit zou moeten zien…………….??  NOU WORDT HET MENENS In het kort: Het is een systeem van bolletjes vocht, klepjes en schuiven en een plaatje dat asymmetrisch kan draaien. Plus de bloedstroom! Die is in al deze gevallen de bepalende factor. In het schema kun je zien dat als de bloedstroom ophoudt, het plaatje, door de asymmetrische ophanging, naar beneden slaat vanwege het gewicht van het langere stuk. Naar beneden slaan kan onmiddellijk de opmerking genere-ren: “…maar dat zou dan een zwaartekracht kwestie zijn! Wat nu als het hoofd bv. op zijn kop staat? Gaat iemand dan niet dood?…….” Het antwoord hierop is voorlopig dat we niet al te pragma-tisch moeten zijn en eerst het mechanisme vorm geven. Zo kan ik ook zeggen: “ja, hoe hang je dan zo’n plaatje op, hè? In een bot geboord of zo?”  Flauw! In alle schema’s kun je zien dat de bloedstroom onder en boven verschillend is. De onderste is, na de opvangbak, uit-wijkend naar rechts en dus komt deze later aan bij het plaatje. Dat is om de reanimatie mogelijk te maken. Bij epilepsie zouden de kranen en openingen aan het dis-functioneren gaan, met als gevolg het “flipperen” van het be-wustzijn Een specifieke manier van dood gaan is de gewelddadige dood van het doorsnijden van de keel. Een specifieke manier van bewustzijnsverlies is het knock-out geslagen worden Hier volgen de schema’s daarvan. Wat gebeurd er als de keel doorgesneden wordt? In de keel worden dan de halsslagaders doorgesneden.  De bloedtoevoer naar de hersenen stopt abrupt. De dood treedt waarschijnlijk onmiddellijk in, hoewel het hart dan nog pompt (lijkt mij) totdat er te weinig bloed aanwezig is vanwege het bloedverlies bij de keel. In het schema: Klep van bol B wordt niet meer tegengehouden door de bloedstroom. Bol B valt op het bewustzijnsplaatje en dat draait door het onbewustzijnsnivo door tot het doodsnivo. Reanimatie is niet meer mogelijk omdat het bloed niet meer bij de hersens kan komen. De dood is definitief. Wat gebeurd er als iemand knock-out geslagen wordt? Knock -out wordt verklaard als zouden de hersenen tegen de schedel aansmakken en dat daardoor het bewustzijn verloren raakt. (hoe dan?)  In de schema’s hier naast: De hersenen krijgen zo’n dreun, dat bol A loslaat en bol B door het luik duwt op het bewustzijnsplaatje (tegen de bloed-stroom in). Het plaatje  draait door tot “slaap”stand oftewel bewusteloos-heid.  Wat gebeurt er bij reanimatie? Door het reanimeren blijft het bloed stromen (evt nog zonder hartslag). Doordat de bloedstroom bovenin eerder aankomt, drukt deze het korte deel van het bewustzijnsplaatje weer in horizontale (slaap) positie. Een enkele keer kan het voorkomen dat dit plaatje door het wakker-worden-mechanisme doorslaat naar het bewustzijns-niveau (“wakker”zijn). Dat hoeft overigens niet te zeggen dat er dan ook alertheid is en bv. de ogen geopend worden. De hersengebieden die waakzaamheid en slaap bedienen zijn misschien nog te ver-suft.  Het volgende artikel (met vetgedrukte tekst van mij) geeft eigenlijk aan dat mijn idee lijkt te kloppen:  https://www.ninefornews.nl/wetenschappers-vinden-bewijs-voor-leven-na-de-dood/ Wetenschappers vinden bewijs voor ‘leven na de dood’ in Bewustzijn 7 oktober 2014 12:00 207 Reacties Wetenschappers hebben ontdekt dat het bewustzijn kan blijven voortbestaan als het brein volledig is uitgeschakeld. Een onderzoeksteam van de Universiteit van Southampton heeft tijdens de grootste medische studie naar bijna-doodervaringen vier jaar lang verspreid over 15 ziekenhuizen in Groot-Brittannië, de Verenigde Staten en Oostenrijk 2000 mensen bestudeert die een hartstilstand kregen. Ze ontdekten dat 40 procent van de mensen die de hartstilstand hadden overleefd, kon waarnemen in de periode dat ze klinisch dood waren. Eén man herinnerde zich zelfs dat hij zijn lichaam had verlaten en vanuit de hoek van de ruimte toekeek hoe hij werd gereanimeerd. Hoewel de 57-jarige man uit Southampton drie minuten lang bui-ten bewustzijn en ‘dood’ was, kon hij tot in detail beschrijven wat de zusters deden en welke geluiden de machines maakten. “We weten dat het brein niet kan functioneren als het hart is gestopt met kloppen,” zei hoofdonderzoeker Sam Parnia van de State University in New York. “Maar in dit geval bleef het be-wustzijn voortbestaan terwijl het hart niet meer klopte.” De man kon precies vertellen wat er in de ruimte was gebeurd, ging hij verder. “Het belangrijkste was dat hij twee bliepjes hoorde van een machine die om de drie minuten een geluid  maakt. Zodoende konden we berekenen hoelang de ervaring had geduurd.” Van de 2060 patiënten wisten 330 de hartstilstand te doorstaan en zeiden 140 dat ze konden waarnemen terwijl ze werden gereanimeerd. Eén op de vijf voelde zich ‘ongewoon vredig’ en bijna een derde zei dat de tijd sneller of langzamer ging. Som-migen zagen een fel licht, een gouden flits of zonlicht. Anderen voelden zich angstig of werden door diep water gesleurd. Dertien procent voelde zich afgescheiden van hun lichaam en hetzelfde percentage zei scherper te kunnen waarnemen. Dr. Parnia vermoedt dat veel meer mensen zulke ervaringen heb-ben wanneer ze dicht bij de dood zijn, maar dat medicijnen die worden gebruikt tijdens het reanimeren voorkomen dat ze het zich kunnen herinneren. Veel mensen denken dat het hallucinaties of illusies waren, maar de ervaringen lijken echte gebeurtenissen te zijn, zei dr. Parnia. “Een groot deel heeft waarschijnlijk zeer heldere bijna-doodervaringen, maar is ze weer vergeten vanwege de effecten van hersenletsel of medicijnen op het geheugen.” Dr. David Wilde van de Nottingham Trent University verzamelt momenteel gegevens over buitenlichamelijke ervaringen in een poging patronen te ontdekken. “Er is sterk bewijs dat deze erva-ringen echt plaatsvinden nadat mensen zijn gestorven,” zei hij. “We weten simpelweg niet wat er gebeurt. We hebben geen idee wat er gebeurt als je sterft en hopelijk werpt deze studie daar een wetenschappelijk licht op.” De studie is gepubliceerd in het tijdschrift Resuscitation. HET  BEWUSTE ZIJN DE BALLON & DE BALLONVAARDER We kennen allemaal een luchtballon met de brander om te stijgen, zandzakken om te stijgen, soms een luchtuitlaat aan de bovenkant van de ballon en zijn kleine mandje er onder-aan hangend.  Het mandje is ontzettend klein t.o.v. de grote met warme lucht gevulde ballon. De persoon in het mandje is de bestuurder van de ballon. Door het uitgooien van ballast (zandzakken) of het verwar-men van inhoud van de ballon of het openen en sluiten van de luiken boven in de ballon, kan de ballonvaarder de ballon voor een klein deel besturen. Doet de ballonvaarder niets dan gaat de ballon zijn eigen weg. Beschouw nu het lichaam en het bewustzijn als gelijkend op deze ballon en zijn bestuurder. Het bewustzijn is het commandocentrum in het lichaam, dat het lichaam stuurt zolang iemand wakker is! Het lichaam echter bepaalt blijkbaar wanneer er gerust moet gaan worden! Het enige dat het bewustzijn kan doen, is, met zijn wil, proberen dit rusten tegen te gaan en wakker te blij-ven. Een strijd die een tijdje vol te houden is, maar waarbij het bewustzijn onherroepelijk het onderspit moet delven. Tot eventueel aan de dood toe!  Zo staat mij nog het verhaal bij van een Aziatische tiener die niet op kon houden met gamen en dit 4 tot 5 dagen lang vol wist te houden. Maar uiteindelijk werd hem dit fataal en stierf hij (waardoor weet ik eigenlijk niet; uitputting waarschijnlijk). Het lichaam is een zichzelf regulerend systeem.  De lever, de nieren, de darmen, de longen de hersenen, het hart, enz. enz. doen wat ze moeten doen, zonder dat wij daar invloed op hebben. Alle chemische en biologische processen gaan “vanzelf”. Het enige wat het lichaam níet kan, is zich zelfstandig en langdurig  voeden of bevochtigen. Daar heb je een bewustzijn voor nodig! Als er geen bewustzijn is, als je slaapt, dan kun je wel slaap-wandelen, praten in je slaap, bewegen en worstelen, plassen en poepen, enz. Maar je gaat niet jezelf voeden of iets te drinken zoeken. Dag in, dag uit. Dus wordt je wakker en gaat dat doen waar het lichaam jou voor nodig heeft: voedsel en drinken zoeken. Zoals de meeste dieren doen: vogels zijn de hele dag bezig met voedsel zoeken, roofdieren zijn continu op zoek naar prooien enz. De vraag is of bewustzijn in dit geval een goed woord is: ook dieren hebben een “ballonvaarder” nodig. Omdat dat nou net het verschil is tussen planten en dieren: planten blijven (wor-telen) op één plaats en voeden zich door water op te zuigen en voedingsstoffen uit de lucht op te nemen.   Dieren moet zich verplaatsen om aan hun voedsel te komen, of in ieder geval wortelen ze niet. Of je die “ballonvaarder” bij dieren bewustzijn kunt noemen is een twijfelgeval. (Maar hier even niet aan de orde) Het is een ontluisterend idee  als je concludeert  dat alles terug te brengen is tot de essentie,  namelijk het zoeken van voedsel en vocht! Gaandeweg de evolutie hebben we echter geleerd om van ons brein gebruik te maken en meer te doen dan dat. Hoewel……als je alles tot op die essentie terug brengt, gaat bijna alles alleen maar om het behoud van je leven, overeind blijven, overleven!  Misschien het enige waar je deze drijfveer voor los wil laten, is je geliefde of je kind: als zij kunnen blijven leven door mijn opoffering, dan ik maar dood. Maar goed, we hebben geleerd om ons brein te gebruiken: we kunnen slim voedsel verbouwen, we ontdekken vuur, elektriciteit en maken dat alles tot nut. We hebben dieren ge-domesticeerd en werk gecreëerd dat niet in eerste instantie de behoefte van voedsel en drinken bevredigt, maar dat ons de mogelijkheid geeft om dat te kopen. Vandaar dat ik eigenlijk ook meer wil gaan spreken van een Bewuste Zijn. Een Zijn dat zich bewust is van zichzelf. Want we spreken tenslotte ook niet van een onbewustzijn maar hebben dat buitenbewustzijn (bv. in coma of bewuste-loosheid) genoemd of onderbewustzijn (onbewust van za-ken/zichzelf).  Ik vind echter dat, als we slapen, wij “onbewust Zijn” met de klemtoon op Zijn, dus onbewust ZIJN. Dus ons      Bewuste Zijn als we wakker zijn en       ons Onbewuste Zijn als we slapen. Maar wat is dan dat BEWUSTE ZIJN? Wat zou het kunnen zijn? Een kristal, een kwantumstelsel, een geest, een kosmisch fenomeen, een ongrijpbaar fluïdum, een hersenspinsel….? Hoe zou het werken? Stel je een ouderwetse deskcomputer voor. Verbonden aan elektriciteit en het internet. (of autonoom: met accu en wifi)  Kortom een werkend geheel. Laat je hem aanstaan en doet verder niks een aantal dagen dan tóch gebeurt daar van binnen van alles! Er zijn veel processen die dan nog hun werk doen. De virusscanner scant regelmatig de computer. De printmo-dule checkt of de printer aan staat, de computer checkt re-gelmatig het internet of er updates zijn, bv. windows zoekt contact met Microsoft, Adobe kijkt of er updates zijn, de klok en datum worden bijgehouden (bv of er geen zomertijd in-treedt) enz. enz. En weet ik wat voor interne processen nog meer. Eigenlijk precies zo als ons lichaam (en geest) voort gaat met allerlei processen als we slapen, bewusteloos of in coma zijn. Maar…….wanneer gaat de computer dan actief aan het werk ipv alleen maar op de achtergrond? Daar heeft dat ding een toetsenbord voor. En een muis. Of het heeft een joystick of stuur voor de games. Maar laten we het nu, voor het gemak, alleen bij het toetsen-bord houden: Als de stekker van het toetsenbord uit de computer getrokken wordt, is er geen mogelijkheid meer om de computer te sturen! (er vanuit gaande dat het toetsenbord geen wifi heeft). Dus kort en simpel: een besturingssysteem met een control. (de computer en het toetsenbord) Als het toetsenbord dus losgekoppeld is en er geen signalen door de draad naar de computer gestuurd kunnen worden, is de computer een zichzelf regulerend systeem, dat de taken die geautomatiseerd zijn netjes uitvoert daar waar nodig, MAAR OOK NIET MEER DAN DAT!  Pas als het toetsenbord is aangesloten kunnen aan de com-puter opdrachten gegeven worden! Tot dan gaat de computer zijn gang tot de stroom op is, de accu leeg is!! Hij is niet in staat om zich aan de praat te hou-den zonder voeding. Als de computer plotsklaps uitvalt (stroomstoring) is hij niet in staat zichzelf weer op te starten!  Werkt het ook zo met ons en ons lichaam? Het lichaam werkt net zo lang door tot er geen voeding meer is!  Nieuwe opdrachten krijgt het van het Bewuste Zijn. In dit geval zouden we in het schema het Bewuste Zijn kun-nen betitelen als “het klavier” ! De vraag blijft dan: wie of wat bedient of is het klavier? Ik, de ziel, de geest, ………………. Met betrekking tot de schema’s zouden we kunnen zeggen dat de blauwe contactpuntjes “de draad of stekker” van het klavier voorstellen. Maar als het contact verbroken wordt, is het bewustzijn weg……..het klavier (het “muntstuk”) is er nog wel, maar staat “niet aan”. Waar is de bediener  gebleven????? En waarom komt hij weer tevoorschijn als het klavier weer contact maakt met het lichaam (waarin de geest=hersenen zich ook bevinden)? Zit de bediener IN het klavier?  Of is het klavier ZELF de bediener? In geval van het laatste, zou het klavier een zichzelf in stand houdend organisme moeten zijn, dat uitdooft bij verlies van contact met het lichaam, en weer “tot leven” komt als het energie (elektriciteit / signalen) van het lichaam krijgt. Bv.  zoiets als een piëzo-elektrisch kristal! Onder druk geeft het een stroompje af, en als er spanning toegevoerd wordt, rekt het zich uit. wakker in slaap dood Het BEWUSTE ZIJN waakt.  Dus het BEWUSTE ZIJN staat aan. Het BEWUSTE ZIJN waakt en stuurt en regelt (denk aan de ballon). Het BEWUSTE ZIJN staat aan en waakt, stuurt en regelt en heeft gedeeltelijk zeggenschap over het lichaam en het BEWUSTE ZIJN is zich van zichzelf bewust Het BEWUSTE ZIJN slaapt. Dus het BEWUSTE ZIJN staat uit. Het BEWUSTE ZIJN slaapt en staat uit en heeft geen zeg-genschap over het lichaam omdat het niet in contact staat met het lichaam en het BEWUSTE ZIJN is zich niet van zichzelf bewust (omdat het de hersenen niet kan gebruiken om dat vorm te geven?). Het BEWUSTE ZIJN is dood.  Het BEWUSTE ZIJN is dood en kan niet “terugkeren” en ver-gaat – ashes to ashes.

HET BEGIN Maar……… Wat is nu het begin? Wanneer kunnen we spreken van leven? En wanneer van bewustzijn? Om daar eerst wat meer van te weten, begin ik bij de conceptie. Wat is dat? En wat ontstaat er dan? Van internet: De biologie is er bijzonder duidelijk over dat bij de bevruch-ting, ook bekend onder de naam fertilisatie, een uniek orga-nisme tot leven gewekt wordt. Het is een wetenschappelijk feit, dat menselijke zygote’s, embryo’s en foetussen leven. Conclusie: volgens de huidige wetenschap kunnen we beslui-ten dat menselijk leven begint bij de conceptie. (wat is leven? Leeft een eicel? Leeft een zaadcel? Leeft een levercel? Wanneer mag je het leven beëindigen, enz. Deze discussie is hier niet van toepassing) Maar….begint bij de conceptie……… Volgens mij niet helemaal de juiste conclusie. Wel gemakke-lijk voor in het dagelijks leven maar als we alles heel nauw-keurig willen bepalen, moeten we exacte bewoordingen, be-schrijvingen en fases proberen te hanteren. Dus: De conceptie is het versmelten van de zaadcel en de eicel. De zaadcel dringt de eicel binnen, en spuwt zijn chromoso-men in het cytoplasma van de eicel. Dit is de plasmogamie fase of wel het samengaan van de beide cytoplasma’s. Hierná volgt de kernsamensmelting ofwel de karyogamie fase. Hier komen de chromosomen van de beide ouders bij el-kaar en gaan paren vormen. OP DÁT MOMENT PAS IS ER EEN COMPLETE CEL DIE IK KERNCEL ZOU WILLEN NOEMEN, DIE UIT KAN GROEIEN TOT EEN ZELFSTANDIGE IK ! Deze complete cel HEEFT ALLES IN ZICH om een geheel menselijk lichaam te (kunnen) gaan “bouwen”. WATERPAS! Bij het denken aan een cel die het IK behelst, denk ik ineens aan een waterpas! Zou het mogelijk zijn dat ergens in de hersenen zich een cel bevindt die ons IK bepaalt? Die “aan” en “uit” gaat op het moment dat we waken of sla-pen? Mijn idee, zoals in de vorige schema’s ontvouwt, krijgt een heel andere dimensie, als ik bedenk dat deze waterpaslucht-bel, weleens de cel zou kunnen zijn die het bewustzijn her-bergt…………………….. Wow, die moet even bezinken! Hoe zou ik de schema’s dusdanig kunnen aanpassen aan deze gedachten? Zou het mogelijk zijn dat DEZE totaliteit, deze eerste cel, blijft bestaan, niet differentieert of differentieert tot hersencel om later als de hersenen gevormd zijn, weer terug te keren tot de staat van de eerste kerncel?!?!?!? Regelt DEZE eerste cel voor zich zelf een plaats in de herse-nen, om dat zelf gecreëerde lichaam, met al zijn o.a. auto-nome, motorische en sympathische processen te kunnen besturen als zijnde een klavierbespeler (organist) of ballon-vaarder!! Leve de ZYGOTE! Wij, U en ik, beginnen bij de versmelting van de kern van de spermacel met de kern van de eicel. De 2 haploïde cellen (cellen met 23 chromosomen) vormen zo weer een diploïde cel (cel met 46 chromosomen) Hoe dat allemaal precies in zijn werking gaat, is hier niet de tijd en de plaats. (zie internet) Deze versmelting van de 2 cellen wordt nu een Zygote ge-noemd oftewel het eerste eencellige stadium. De naam zygote komt van het griekse zygotos wat “vereni-gen” of “samenvoegen” of misschien mooier “samen ge-bracht” betekent. Het volgende heeft Wikipedia te melden: Wikipedia Embryo van de mens Het embryo van de mens wordt ook vrucht genoemd. Een embryo wordt meestal foetus genoemd in de meer gevorderde ontwikkelingsstadia tot aan de geboorte, maar soms wordt de term embryo ook gebruikt vanaf de conceptie tot aan de geboorte. Bij de mens wordt de grens tussen embryonale en foetale fase op zes à acht weken na de bevruchting geplaatst (8 tot 10 weken zwangerschap). De Belgische Embryowet van 11 mei 2003 definieert een menselijk embryo als “een cel of samenhangend geheel van cellen met het vermogen uit te groeien tot een mens”. Deze definitie wordt echter gecontesteerd omdat ze niet nader preciseert op welk ogenblik of ten gevolge van welk proces de cellengroep een mens zou worden. Enkele termen en processen: Betekenis van Zygote: A zygote (from Greek ??????? zyg?tos “joined” or “yoked”, from ?????? zygoun “to join” or “to yoke”) is a eukaryotic cell formed by a fertilization event between two gametes. The zygote’s genome is a combination of the DNA in each gamete, and contains all of the genetic information necessary to form a new individual. Yoke = device joining together a pair Juk Tweespannig [G. zygon, yoke, zyg?sis, a joining] Zugosis = conjugation v. yoked, yok·ing, yokes v.tr. 1. To fit or join with a yoke. 2. a. To harness a draft animal to. b. To harness (a draft animal) to a vehicle or an implement. 3. To join together; bind: partners who were yoked together for life. 4. To force into heavy labor, bondage, or subjugation. v.intr. To become joined. De zygote is het versmeltingsproduct van twee gameten, maar de versmelting van de celkernen van de geslachts-cellen vindt echter niet altijd direct plaats. Pas als ook de kernversmelting (karyogamie) heeft plaatsgevonden vormt zich de diploïde zygote. Deze hebben een dubbele set chro-mosomen, aangegeven met 2n. Chromosomen van een diploïde cel vormen paren, waarbij het ene chromosoom van zo’n paar afkomstig is van de ene ouder (vader) en het andere chromosoom van de andere ouder (moeder). Bij een man zijn de twee geslachtschromosomen niet identiek (een X en een Y), maar ze worden samen ook als paar beschouwd. Bevruchting = algemene term voor versmelting van twee haploïde gameten of gameetkernen Plasmogamie = conjugatie: versmelting van het cytoplasma van twee gameten Karyogamie = Kernversmelting = kernfusie Wikipedia: Embryogenese: Morula: Vanuit de zygote vormt zich, door klieving (celdeling) de morula, een celklompje dat bestaat uit 16 tot 32 klei-ne diploïde cellen. Tijdens deze eerste ontwikkelingsfase neemt het embryo de morula niet in volume toe. In de ge-vormde morula treedt de eerste celdifferentiatie op. De cellen binnen het klompje gaan het uiteindelijke embryo zelf vormen (zij worden de embryoblast genoemd en zijn te verdelen in epiblast en hypoblast); de cellen die aan het oppervlak liggen, gaan de vruchtvliezen en placenta vormen (zij worden de trofoblast genoemd). MITOSE: hierbij zijn de nieuwe dochtercellen die ontstaan gelijk aan de moedercel en weer in staat om zich verder te delen. De mitose is van belang voor het ontwikkelen en voortbestaan van een organisme: het zorgt voor groei en herstel van de cellen. Tij-dens de mitose wordt het aantal chromosomen verdubbeld. Dit dubbele aantal chromosomen wordt vervolgens over de dochter-cellen verdeeld en wel zo dat iedere dochtercel over precies de-zelfde chromosomen beschikt. Bij de mitose wordt dus feitelijk een cel gekopieerd met in haar kern dezelfde informatie als in de moedercel. MEIOSE: bij de meiose daarentegen worden de chromosoomparen gesplitst en wel zo dat van ieder paar er juist één vertegenwoordiger naar een dochtercel gaat. Hierdoor wordt, per cel, het aantal chromosomen gehalveerd, terwijl ieder kenmerk (gen) toch nog aanwezig blijft. Wat de informatie voor elk kenmerk inhoudt, wordt louter door het toeval bepaald. (meiose alleen in de geslachtsorganen) Het aller, aller belangrijkste voor de komende afleiding is het volgende: DE SAMENGEBRACHTE EICEL EN ZAADCEL WORDT DE EERSTE TOTIPOTENTE CEL GENOEMD. TOTI       POTENT     Deze totipotente cel gaat zich delen tot er 16 of 32 (bijna) identieke cellen zijn, die allen ook totipotente genoemd wor-den. D.w.z. dat zij nog ALLE cellen kunnen vormen van het li-chaam. Hierna gaan zij zich differentiëren en zijn dan niet meer in staat om alle cellen te maken. Deze cellen worden omnipo-tente cellen genoemd. De differentiatie zet zich voort tot de cellen specifiek een her-sencel, een maagcel, een huidcel enz. geworden zijn. Tegenwoordig wordt veel gebruik gemaakt van stamcellen. Dit zijn de cellen die reeds gedifferentieerd zijn. Totipotente stamcellen worden niet gebruikt. Dit kan ook bijna niet, omdat deze cellen alléén in de eerste fase van de embryogenese aanwezig zijn. Zou je zo’n cel willen hebben dan moet je deze dus in de eerste paar dagen uit het moederlichaam halen uit de morula………en dat zal nooit iemand laten doen neem ik aan. (bij dierproeven zal het ongetwijfeld wel gebeuren) Bij de IVF-methode zou het wel kunnen maar mag je er niet aan sleutelen volgens de wet. Hoe groot is een eicel? De eicel is met een diameter tussen de 100 en 200 µm zicht-baar met het blote oog. Afhankelijk van het aantal cellen en de grootte van de eicel, is een totipotente cel van de morula dus ~3-12 µm groot. bv. 200 µm / 16 cellen = 12,5     µm 200 µm / 32 cellen =   6,25   µm 100 µm / 16 cellen =   6,25   µm 100 µm / 32 cellen =   3,125 µm Witte bloedcellen zijn ~9 µm Rode bloedcellen zijn ~7 µm in doorsnee Rode bloedplaatjes zijn ~2-3 µm. Het lumen van een arterie is ~2,5 cm tot minder dan een mil-limeter. Het lumen van een haarvat is ~5 -10 µm. Het lumen van een arteriole is wisselend omdat deze als re-gulator van de bloedstroom zich kan verwijden of versmallen. Zij zijn tussen de 40-100 µm EN NU KOMT HET BELANGRIJKSTE! Zou het mogelijk zijn dat deze eerste, totipo-tente cel zich niet differentieert, maar blijft bestaan en zich uiteindelijk nestelt in een arterie, een cappilair bed, een arteriole of een haarvat? WAT NOU ALS DEZE EERSTE CEL HET “KLAVIER” IS? EEN CEL ALS ONS BEWUSTE ZIJN PRIMUM CELLULAM Hoe weet je nu wat de eerste cel is? Hij deelt zich toch in tweeën en kunnen wij niet meer uitma-ken welke de eerste was. Of hebben we dat niet goed bestu-deerd? Zo ja, dan is het nog altijd mogelijk volgens mij, dat de eerste cel zich deelt en de tweede cel “merkt” met een teken, een gen “aan” of “uit” zet. Dat zullen we waarschijnlijk nooit weten tenzij ALLE chromosomen gen voor gen vergeleken worden in dat tweecellig stadium. Zover zijn ze nog lang niet naar ik meen. We gaan er hier dus vanuit dat de eerste cel bekend is. En dat deze cel ons totale “IK” is. De tweede cel zou ook goed in staat zijn om het “IK” voor een tweede persoon te worden. Waaruit dan dus een eeneiige tweeling (of drie-of vierling) ontstaat. Deze gedachtegang volgend, zou dit betekenen, dat de een-eiige tweeling niet 100% hetzelfde is, maar 99,99999% of zo: de tweede persoon zou gemerkt zijn met “ik ben nummer twee”! Verder onderzoek naar deze hypothese, of naar de eerste 2-32 cellen (de morula), op internet, levert het volgende onder-zoek (met ook een hypothese) op: Origin of cellular asymmetries in the pre-implantation mouse embryo: a hypothesis Katsuyoshi Takaoka and Hiroshi Hamada / 2014 Found at : https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4216459/ ABSTRACT The first cell fate decision during mouse development con-cerns whether a blastomere will contribute to the inner cell mass (ICM; which gives rise to the embryo proper) or to trophectoderm (TE; which gives rise to the placenta). The position of a cell within an 8- to 16-cell-stage embryo (sic) correlates with its future fate, with outer cells contributing to TE and inner cells to the ICM. It remains unknown, however, whether an earlier pre-pattern exists. Here, we propose a hypothesis that could account for generation of such a pre-pattern and which is based on epigenetic asymmetry (such as in histone or DNA methylation) between maternal and pa-ternal genomes in the zygote. Etc. IN VERTALING: 1.?INLEIDING: DE EERSTE BESLISSING OVER DE CEL-BESTEMMING De eerste specificatie van de celbestemming tijdens de ont-wikkeling van de muis heeft betrekking op de beslissing of een blastomeer zal bijdragen tot de binnenste celmassa (ICM) of tot het trophectoderm (TE). De precieze timing van deze beslissing en het mechanisme dat eraan ten grondslag ligt zijn fundamentele aspecten van de vroege ontwikkeling, maar ze blijven onbekend. Asymmetrische celdeling in het 8- tot 16-cellig stadium leidt onvermijdelijk tot twee celtypes: polaire cellen die zich buiten het eigenlijke embryo bevinden en apolaire cellen die zich binnenin het embryo bevinden. De buitenste polaire cellen worden uiteindelijk TE, terwijl de bin-nenste apolaire cellen zullen bijdragen tot de ICM. Polaire en apolaire cellen hebben intrinsieke verschillen die de buiten-binnen configuratie bepalen [1,2]. De positie van een cel bin-nen het embryo bepaalt dus zijn toekomstig lot. Een belang-rijke vraag rijst dan of het muizenembryo al dan niet geprepa-tenteerd is vóór de positie-afhankelijke celspecificatie die op-treedt na verdichting. Als er geen eerdere pre-patterning be-staat, dan zou de eerste beslissing over het lot van cellen uitsluitend gebaseerd zijn op de differentiële positionering van cellen aan de binnen- of buitenkant van het embryo in het 8- tot 16-cellig stadium [2,3]. Theoretisch kan symmetriebreking geïnitieerd worden zonder een pre-patroon molecule door stochastische verstoring van een zelf-organiserend systeem, zoals eerder voorgesteld [4]. 2.?EPIGENETISCHE VERSCHILLEN TUSSEN VROEGE BLASTOMEREN: EEN TEKEN VAN EEN PRE-PATROON? 3.?EPIGENETISCHE ASYMMETRIEËN TUSSEN MATER-NALE EN PATERNALE GENOMEN 4.?EEN HYPOTHESE: EPIGENETISCHE ASYMMETRIE TUSSEN OUDERLIJKE GENOMEN KAN EEN VERKLARING ZIJN VOOR PRE-PATROON 5.?SLOTOPMERKINGEN De positie van een cel binnen het muizenembryo (sic-1) in het 8- tot 16-cellig stadium bepaalt zijn lot. Hoewel niet bekend is of een vroeger voorpatroon bijdraagt tot de eerste beslissing over het lot van een cel, bestaan er waarschijnlijk al epigenetische verschillen tussen blastomeren (sic-2) vanaf het 2- of 4-cellig stadium. Dergelijke epigenetische verschillen tussen blastomeren zouden kunnen ontstaan door asymmetrie in histon- of DNA-modificatie tussen maternale en paternale genomen. Verificatie van een rol voor dergelijke asymmetrie in embryonale pre-patroonvorming wacht op ver-dere studie. sic-1 -” Muizenembryo” moet zijn “muizenmorula”            (het is een 8-16 cellig stadium) sic-2 – “Blastomeren” moet ook zijn “morulas” Figuur 1. Hypothetisch model voor de generatie van een vroeg embryonaal pre-patroon op basis van epigenetische asymmetrie tussen ouderlijke geno-men. Het maternale (M) genoom en zijn derivaten worden getoond in oranje, terwijl het paternale (P) genoom en zijn derivaten worden getoond in blauw. Asymmetrische modificatie van ouderlijke genomen (hetzij DNA-modificatie of histon-modificatie) wordt weergegeven door rode stippen op het maternale chromosoom. In dit model wordt asymmetrische modificatie niet geërfd door een dochterchromosoom na celdeling. In het 4-cel stadium, treedt de novo modificatie (zwarte stippen) gelijkelijk op in maternale en paternale afgeleide genomen. Gezien het feit dat zygotische transcriptie begint bij het 2-cel stadium, drukken cellen met de maternaal afgeleide modificatie (rode stippen) bij de 2- en 4-cel stadia onbekende regulerende genen (groen) uit, die de buiten-binnen positie en ICM-TE lotbeslissing in latere stadia zal beïnvloeden. De tweede cel van boven in het 4-cel stadium bevat een laag niveau van de genproducten (lichtgroen) geërfd van zijn moedercel, wat voldoende kan zijn om regulerende genen tot expressie te brengen. Het lijkt me voor een cel van waaruit het hele lichaam groeit, niet onmogelijk om zichzelf een gedaante te geven dat “past”. Zou de cel bv toch nog te groot zijn voor een haarvat (ongeveer 5-10 µm in doorsnede) dan kan hij zich misschien gewoon kleiner hebben gemaakt. Zich rondom de kern teruggetrokken hebbende. Maar misschien bestaat er ook wel een arterie die zich hier voor leent. Ik ben niet bekend met de detaillering van het bloedvatstelsel in de hersenen. In hoeverre ze alles tot in detail hebben ont-leed en precies weten welke arteriën en haarvaten waar lo-pen. Het herseninstituut heeft samen met het Spinoza Instituut in 2018 een KNAW-subsidie gekregen om programmatuur voor MRI-scans te ontwikkelen voor het in kaart brengen van alle haarvaten in de hersenen. Hoever ze zijn is mij niet bekend. Blijft het feit: zouden ze zo’n totipotente cel IN een bloedvat wel opmerken?? De kans dat ze alle bloedvaten in de hersenen opengesne-den hebben, lijkt mij zeer klein……..een haarvat is een haar-vat ten slotte, daar zit verder niks in behalve bloedcellen en die hebben we bestudeerd door ze uit het bloed te halen! (from Wikipedia) Valt het u ook op dat deze tekening best veel lijkt op mijn idee? Ik heb hem pas gevonden (op de Engelse Wikipedia toen ik op zoek was naar het bloedvatenstelsel) NADAT ik alle schema’s had getekend! Dat geldt sowieso voor alles: ik heb mij eerst niet laten beïn-vloeden door alles wat op internet te vinden is over ego, ziel, geest, slaap, lichaam, ik, dood enz. Ik heb eerst geprobeerd voor mij zelf in kaart te brengen hoe een en ander zou kunnen werken. Hierna ben ik op zoek gegaan naar bv. “hoe groot is een eicel eigenlijk?” en “hoe groot is een bloedvat?”. Kan het wel wat ik bedacht heb? Toen ik de precapillary sphincter-tekening gevonden had ben ik wat gaan neuzen op Google naar deze term. Toen kreeg ik een artikel onder ogen en viel zowat van m’n stoel!! Die precappillary sphincter is een SLUITSPIER rondom een haarvat, die de bloedstroom in de HERSENEN dusdanig re-gelt dat de druk niet te hoog wordt. DIT ZOU DAN DUS OOK MIJN SCHAKELAAR KUNNEN ZIJN!! Of twee sphincters om dan de één en dan de andere arterie of haarvat te openen en te sluiten!! In schema bv. zo: Zou slapeloosheid liggen aan een slecht functioneren van de ertoe doende sphincters? M.a.w. een niet goed sluitend bloedvat waardoor de “omkering” van de bloedstroom niet tot stand komt en blijft zorgen voor een slapeloosheid. Het hier gepresenteerde idee is een model. Het kan bv. goed zijn dat de capillaire sphincters een minima-le doorlaatbaarheid hebben, zodat bloedplaatsjes, bloedcellen en macrofagen, virussen en bacteriën niet in de buur van het IK komen, dat er dus wel een “bloed” of “plasma” stroom is maar gezuiverd, zodat dit geen gevaar oplevert voor de zygote, het IK. Het door het IK gecreëerde lichaam is bijna oppermachtig, functioneert autonoom voor het grootste gedeelte, maar blijft uiteindelijk toch afhankelijk van het IK. Een soort van symbiose: het lichaam kan niet zonder het IK en het IK kan niet zonder het lichaam. Het lichaam kan niet zonder het IK: het heeft het IK nodig om zich te voeden, voort te bewegen, keuze te maken, enz. Het IK kan niet zonder het lichaam: als het lichaam wegvalt, sterft, valt de kerncel ook uiteen, en sterft met het lichaam. En gaat dus…….nergens naar toe. Dat zou dan inhouden: geen reïncarnatie, geen hemel, geen geestverschijning, geen spokend fluidium, geen indalen in een nieuw embryo enz……………oeps. + of – 1 of 0 Ja of Nee Aan of Uit Waar of Niet waar Keuzes De voorstelling hiernaast is een door mij gefotoshopte foto van een bruidspaar dat in een groen, met bomen om-zoomd, laantje liep. Alles vóór hen heb ik zwart gemaakt. Het idee? Na deze belangrijke stap is de toekomst aan hen. Maar….elke stap, elke seconde in de toekomst is een onbe-kend zwart gat! Welke toekomst vóór hen ligt is niet te voorspellen. Ze hebben wel ideeën en plannen maar komen ze ook uit? Niemand die het weet. Elk moment kan een eventueel uitgedacht plan veranderen, van het ene op het andere moment. Dat kan van alles zijn: een gezinsuitbreiding met een kind, blijkt ineens een drieling op te leveren, een ziekte overvalt de een of de ander, een sportongeluk verbrijzelt hun plannen, een miljoen winnen test hun liefde, een vliegtuig stort neer, enz. enz. enz. Niet alleen onvoorziene gebeurtenissen kunnen totaal anders uitpakken dan gedacht, ook eigen keuzes kunnen onver-wachte wendingen krijgen. Als ik onze postpakketjes weg ga brengen, kan ik op drie of vier verschillende manieren naar het postkantoor 8 km ver-derop. Ga ik linksaf en verderop weer links, of pas twee straten ver-der. Of ga ik, bij het weggaan uit de poort, rechtsaf, rechtsom en nog een keer rechtsom. Kies ik voor optie 1, dan weet ik nooit meer wat er gebeurd zou zijn als ik had gekozen voor optie 2 of 3. Bij optie 1 kom ik bv. een omleiding tegen. Daardoor kom ik te laat bij het postkantoor. Had ik optie 2 gekozen dan was mij dat niet gebeurd, maar wie weet had ik dan achter één van de vele tractoren gezeten en ook te laat gekomen. En zo gaat het met alles! We zijn continu afhankelijk van de keuzes die we maken, en moeten met de gevolgen van die keuzes verder. En we zullen bijna nooit weten wat de uitkomst geweest zou zijn als we anders gekozen hadden. En zo worden dag in dag uit, door elk mens, honderden zo niet duizenden keuzes gemaakt. Maar door ervaring en leren, zullen veel keuzes binnen no- time gemaakt worden, in milliseconden en waarschijnlijk zul-len de meeste keuzes geïncorporeerd zijn in de hersenen en niet eens bewust meer ervaren worden. Een vraag is misschien ook wel, of de hersenen niet óók “au-tonoom” werken? Heeft het bewustzijn wel zo veel invloed op het denken, of gaat dat denken, net als bijna alle processen in het lichaam, op de automatische piloot? In hoeverre sturen wij het denken? Is het denken net zoiets als dromen maar heeft het door het bewustzijn structuur en logica, terwijl bij dromen de beelden en ervaringen en situaties vaak chao-tisch, niet verklaarbaar en raar zijn? Ik betrap mij zelf er vaak op dat ik met iets bezig ben, voer voor de dieren maken bv. en er, omdat ik eigenlijk een beetje gedachteloos ben, een flits voorbij komt aan een persoon of situatie uit een ver verleden. Dat je je afvraagt hoe het in he-melsnaam mogelijk is, dat ik dáár nou aan denk. Heeft totaal niets te maken met het hier en nu of waar ik mee bezig ben. Het lijkt wel of een droombeeld uit de hersenen floept, een herinnering, zonder dat ik (bewust) ook maar enig verband kan leggen. Is de functie van het IK, het goed- of afkeuren van “vragen van het lichaam”, m.a.w. maakt het IK de keuzes die nodig zijn om te overleven? Dus de vraag is, of het bewustzijn misschien de keuzemachi-ne is, die buiten de geleerde en geïncorporeerde kennis, be-slissingen maakt in het hier en nu en in onbekende situaties. de KERNCEL als BEWUSTZIJN Zou deze kerncel die keuzes, die nog niet geautomatiseerd zijn, kunnen nemen? Is er een connectie met de hersenen die “een vraag stellen” aan de kerncel waarop deze, als zijnde het bewustzijn, een ja of nee antwoord moet geven? Hersenen: moet ik linksaf? Antwoord IK: ja Hersenen: oeps, er steekt een hert over. Moet ik remmen? Antwoord IK: ja Hersenen: moet ik uitwijken? Antwoord IK: nee! Beslissingen die in fracties van microsecondes genomen moeten worden. Vandaar dat deze, zo gauw ze zich voor gedaan hebben, in de hersenen opgeslagen worden en die daardoor sneller kunnen anticiperen op gebeurtenissen dan dat de kerncel de keuze kan maken. Een proces dat we leren noemen geloof ik….  De totipotente “primum cellulam” of “eerste cel” die zich dus, volgens mijn idee, ergens in hersenen moet bevinden in een bloedvat of cappilair bed, zou genoemd kunnen worden: de KERNCEL Het IK zou dan eigenlijk bestaan uit zowel het Lichaam als de Kerncel We komen niet voor niets ergens binnen en zeggen: hier ben ik We bedoelen daar mee ons lichaam en ons bewustzijn. En als ik zeg: ik ben Joost Gielen bedoel ik mijn gehele verschijning en datgene wat ik van mij-zelf vind en hoe ik mijzelf definieer en mij van anderen on-derscheid. Wat mij brengt tot de volgende twijfel: Ik denk dus ik ben (Cogito ergo sum) van René Descartes Moet dit misschien toch zijn: ik ben dus ik denk ? Nikolai Bukharin 1888-1938, Russische econoom, schrijver, filosoof Een filosofische gedachte die aangevuld kan worden met de volgende: De organische natuur groeide uit de dode natuur; de levende natuur bracht een vorm voort die in staat was te denken. Eerst hadden we materie die niet in staat was te denken; hieruit ontwikkelde zich denkende materie, de mens. Indien dit waar is – en we weten door de natuurwetenschappen dat dit zo is – is het duidelijk dat materie de moeder is van de geest; de geest is niet de moeder van de materie. Kinderen zijn nooit ouder dan hun ouders. De ‘geest’ komt later, en daarom moeten we ze beschouwen als een voortvloeisel, niet als een ouder (…) Materie bestond vóór het verschijnen van een denkende mens; de aarde bestond lang vóór er een of andere ‘geest’ op aanwezig was. Met andere woorden, mate-rie bestaat objectief, onafhankelijk van de ‘geest’. Maar de psychische fenomenen, de zogenaamde ‘geest’, bestaan nergens en nooit zonder materie en waren nooit onafhankelijk van materie. Denken bestaat niet zonder hersenen; be-geerten zijn onmogelijk zonder het bestaan van een orgaan dat begeert (…) Met andere woorden: psychische fenome-nen, de fenomenen van het bewustzijn, zijn simpelweg een eigenschap van materie die op een bepaalde manier georga-niseerd is, een ‘functie’ van dergelijke materie.  5 cellen zijn afgesplitst van de kerncel als er 32 cellen zijn. Een kerncel, die het IK zou kunnen vormen, het bewuste Zijn, als eerste cel……maar er zijn toch ook meerlingen? Uit die eerste cel worden ook meerlingen geboren. (er zijn verschillende stadia van waaruit cellen tot een zelf-standig embryo uitgroeien, soms ook als Siamese tweeling. Hier, voor mij, rijst de vraag vanuit wélke cel dit gebeurt) We spreken dan van eeneiige tweelingen, drielingen, of meerlingen. De morula bestaat uit 2 tot 16 of 32 cellen. (waarom soms 16 en soms 32 is mij niet duidelijk). De vraag zou kunnen zijn: hoeveel eeneiige meerlingen zijn mogelijk? Ook een eeneiige zestienling bv.? Tot op heden is volgens mij alleen nog maar ‘n eeneiige vijfling geboren in 1934, de beroemde Dionne-vijfling uit Ca-nada. Als we kijken naar de delingen dan gaat dat als volgt: 1 cel (A) 2 cellen (A+A1) 4 cellen (A+A1+A2+1) 8 cellen (A+A1+A2+A3+1 t/m 4) 16 cellen ((A+A1+A2+A4+A5+1 t/m 11)     ‘ 32 cellen (A+A1+A2+A4+A5+A6+1 t/m 26) Je zou zeggen, dat dan eigenlijk in het uiterste geval een eeneiige zesling geboren zou kúnnen worden. Deze eerste cel + 5 anderen, die allen dan afgesplitst zijn van die eerste! Zie tekening hiernaast. TOTIPOTENTIE Die ene cel draagt dus ALLE KRACHT van het leven in zich! Vandaar de naam Totipotent = alle kracht ! Besef hoe DUIZELINGWEKKEND de mogelijkheden van de-ze cel met zijn chromosomen zijn. Het lichaam heeft meer dan 100.000 miljard cellen. Elke cel heeft 46 chromosomen die ongeveer 25.000 genen bevatten. De chromsomen hebben ~6 x 109 basen (cytosine, guanine, adenine, thymine/uracil. Dus al onze cellen hebben ~600 x 1021 basen !! Van internet: Als we uitgaan van de erg ruwe schatting van 1 biljoen sterrenstelsels in het heelal en we vermenigvuldigen dat met de geschatte 100 miljard sterren van ons eigen sterrenstelsel dan wordt dat een enorm groot getal: 100.000.000.000.000.000.000.000 sterren. Dit aantal is vermoedelijk nog veel en veel te laag want hoe meer details we van ons heelal kunnen zien hoe meer sterrenstelsels er opduiken.  = 100 x 1021 !! Het aantal DNA bouwsteentjes (C,G,A,T-U) van ieder in-dividu, is dus vergelijkbaar met het aantal sterren in het heelal. Zei ik: DUIZELINGWEKKEND ?? Dan zijn we er nog niet! Elke base bestaat gemiddeld uit 14 atomen Cytosine Guanine Adenine Thymine 14 x 600 x 1021 = 8400 x 1021 atomen. Dat is al 84x het aantal sterren in het heelal. En dan begint het pas: Elk atoom bestaat uit een kern met daaromheen een of meer elektronen. De kern bestaat weer uit één of meer protonen en neutronen en deze subatomaire deeltjes bestaan weer uit 3 quarks, de kleinste bouwstenen waar we uit opgebouwd zijn, die we kennen (tot nu toe!). En deze spooky-wereld van ontzettend kleine deeltjes met gigantische ruimtes tussen kern en schil van de protonen en neutronen is een kosmos op zichzelf! De onbegrijpelijke fenomenen die plaatsvinden in deze kwan-tumwereld (bv. de kwantumverstrengeling, waarbij het ene deeltje op grote afstand “weet” wat zijn verstrengelde partner doet) laten zien dat we alle mogelijkheden van het leven nog lang niet kennen. Als u weet dat een kwantumcomputer (een computer die ge-baseerd is op de meting en krachten van moleculen, atomen en subatomaire deeltjes) tot de heilige graal van de digitale wereld behoort, dan snapt u dat ik geen slechte vergelijking maak als ik zeg dat de cellen in ons lichaam ALLEMAAL al mini-kwantumcomputers zijn! Van deze cellen staan een hele hoop genen “uit” omdat de cellen gedifferentieerd zijn. ONZE KERNCEL, DE START-CEL VAN ONS IK, HEEFT ALLE (!) GENEN NOG AAN STAAN: M.A.W. DE MEEST GEAVANCEERDE KWANTUMCOMPUTER DIE ER BESTAAT. In deze kerncel hebben we dus 6 miljard basen! Met 14 ato-men gemiddeld, heeft de kerncel dus 74 miljard atomen, bijna net zoveel als de sterren van een sterrenstelsel. Als we een stapje verder gaan komen we bij een aantal van ongeveer gemiddeld 125 protonen en neutronen —–> dus bij 750 miljard KERNdeeltjes! Vermenigvuldigen we dat dan ook maar met de kleinste bouwsteentjes, de quarks, dan komen we op 2250 miljard quarks, dat dan ongeveer gelijk is aan 10 keer ons Melkweg-stelsel (200 tot 400 miljard sterren). De duizenden processen die zich elke seconde in ons li-chaam afspelen (bv. aanmaak van bloedcellen, opruimen stervende cellen, opname zuurstof en afgifte CO2, hersenac-tiviteit, darmwerking, orgaanwerkingen, aanmaak antistoffen, hartkloppingen, enz. enz. enz.) maken het duizelingwekkende idee nog onvoorstelbaarder! Een complete fabriek of een miljoenenstad zoals Bombay bv. is daar totaal helemaal niets bij! Moet er dan nog zoiets zijn als een ziel die naar binnen komt vliegen tijdens de embryonale ontwikkeling? Of een bewustzijn dat zich schimmig in alle cellen van de hersenen bevindt? Of een geest die verbonden is met een collectief bewustzijn of bovennatuurlijk bewustzijn? Of zoiets als ‘het zelf’, de verborgen eigen identiteit die alleen toegankelijk is door introspectie. OF: lijkt het duidelijk, dat deze kerncel ALLES in zich heeft, om een bewustzijn te creëren met de voorhanden zijnde coderingen! En dat het creëren van het bewustzijn zich gaat manifesteren als de hersenen zijn aangelegd en de primum cellulam totipo-tentum voor zichzelf een plaats in de hersenen heeft gemaakt vanwaar deze de hele fabriek, daar waar nodig, kan regelen en bedienen, en beslissingen en keuzes maakt om het IK (lichaam en kerncel) zolang mogelijk in leven te houden tot de dood door ouderdom er op volgt ?!? Lang heeft men gedacht dat wel meer dan 80% van het DNA junk-DNA was! Hoe arrogant en idioot hebben we wel niet kunnen zijn om dat te denken? Eén cel met 46 chromosomen, die in staat is om een onge-looflijk moeilijke  fabriek in elkaar te draaien, zou niet in staat zijn om  “overtollig” DNA kwijt te raken in de loop van de evo-lutie?! Dat dat “junk” DNA vast nog wel functies heeft, maar door de beperkt denkende mens pas sinds kort onderkend wordt, lijkt mij logisch. Meer logisch zelfs als je bedenkt dat mijn idee misschien wel eens de voorwaarde schept voor het gebruik van dat DNA voor ons aller eigen bewustzijn! Grote vraag blijft dan natuurlijk: Wanneer ontstaat het bewustzijn dan? Bij de baby, een peuter of kleuter? Als we de redenering van hier boven vast willen houden, dan moet het bewustzijn zich manifesteren of ontstaan als de peuter of kleuter zich zelf kan voeden en bevochtigen. M.a.w. zo gauw de kleine in staat is te zeggen “ik heb hongel” of de koelkast zelf opent om iets te drinken te pakken! Dat is dan tevens de tijd dat deze kleine mens een zelfbe-wustzijn ontwikkelt en bv. zegt: “ikke hebben pakken mijn!” Dat betekent, dat een embryo of een baby niet een bewust-zijn of een Bewuste Zijn heeft maar louter IS ! Een ZIJN die gevoed en gelaafd moet worden door een an-der wezen (mens of dier, denk bv aan wolvenkinderen) totdat het zelf in staat is, daar zorg voor te dragen. Op dát moment zou dan dus het neurale netwerk tbv een bewustzijn zijn aangelegd en de kerncel zijn “licht” geven. Opdat dan het zelfbewuste mensenkind kan beginnen als zijnde de ballonvaarder van het eigen bestaan, de symbioti-sche twee-eenheid van lichaam en kern, ofwel het IK ! ALGEHELE, SAMENVATTENDE CONCLUSIE Het lijkt alsof de bloedstroom de allerbelangrijkste functie voor het leven is. Bij een bloeding in de hals van beide hals-slagaders, stopt de bloedstroom naar de hersenen, maar blijft het hart pompen…..het leven is dan al echter geweken. Zou het kunnen zijn dat deze bloedstroom, in de hersenen, iets in stand houdt wat levensbepalend is?  De allereerste cel, met daarin de samengebrachte vrouwelij-ke en mannelijke chromosomen, de PRIMUM CELLULAM TOTIPOTENTUM die alle genen bevat die nodig zijn, om een duizelingwekkend complex lichaam te vormen, waarbij, na een aantal delingen, differentiatie optreedt voor meer dan 200 verschillende celty-pen. Die eerste cel wordt totipotent genoemd, omdat uit deze cel alle andere typen cellen gevormd kunnen worden. De eerste 16 tot 32 cellen, dus na 4 of 5 delingen, zijn allen nog totipotent. Daarna noemt men ze omnipotent. Die levensbepalende factor in de hersenen, zou die kunnen komen doordat de eerste cel, een IK, zich in de hersenen heeft genesteld en waaruit wij ons bewustzijn halen? Stel je voor, hoe uit die eerste kerncel, ZOWEL het lichaam als het bewustzijn zich vormen. Een symbiotisch geheel, waarbij de één niet zonder de ander kan. Zorgt de bloedstroom er door omkering voor, dat het bewust-zijn elke nacht uitgeschakeld wordt en dat dus IEDERE NACHT JE LICHT UITGAAT ? ©  COPYRIGHT Joost wj Gielen